Lider Olabilmek...!
Liderin gölgesi altında konuşmak, tavır almak, sistemi eleştirmek kolay ve dayanılmaz bir lezzete sahip ama o gölge üzerinizden kalktığında bir gölge yaratabilmek, yani lider olabilmek...
« Önceki |
Liderin gölgesi altında konuşmak, tavır almak, sistemi eleştirmek kolay ve dayanılmaz bir lezzete sahip ama o gölge üzerinizden kalktığında bir gölge yaratabilmek, yani lider olabilmek...
Gözlerim gözlerine değdiğinde
Bir yer olsa, ufacık, kaçacak
Başını önüne eğdiğinde
Sanki canım kafesinden uçacak.
Bir yar isterim sadece benim
Dokunamadığım ve hiç ulaşamadığım,
Yalnızca uzaktan seyredeyim
Bir köşede, sessizce, kıyamete değin.
Sevda çöllerine düştüğüm günden beridir
Ne yaşamam vakidir, ne öldüğüm bellidir.
Gezerim Mecnun misali gurbet ellerde
Aşkım yürek dağlar, sevdam dillerde.
Hayatın kahrını içerim hep yudum yudum
Kalmadı tek tesellim, kalmadı tek umudum.
Azgın sular gibiydim, birdenbire duruldum
Bitirdi sevdam beni, yeter; çok yoruldum.
Sabahın ilk ışıkları vurdu yine pencereme
Aşkının mahur bestesi işledi tüm hücreme
Ben bilmezdim sevmenin bu kadar zor olduğunu
Kalbimin senden boşalıp tekrar senle dolduğunu
İsmini yad etmekten dudaklarım kurudu
Sen ve ellerinde aşkın iksirli şurubu
Gözlerimi yumduğumda hep bunu görüyorum
Bıkmadan yorulmadan bir meçhule yürüyorum
Pencereme mahzun, mavi güvercin kondu
Gözlerini gözlerime dikip bir an öylece durdu
Sonra boynunu büktü acıyarak halime
Ansızın havalandı, kaldım yine kendime.
Yine hayalin canlandı gözlerimin önünde
Gecenin karanlığa doyduğu bir yerinde.
Düştün sanki önüme bembeyaz ışık oldun
Sonra yine silindin, birdenbire kayboldun.
Unuttum diye sevinip rahatladığım anda
Neden öyle durursun, pervasızca karşımda
Yoksa zevk mi veriyor benim böyle kıvranmam
Hasretinden, kesiksiz, her an eriyip yanmam.
Bu sevda oyunu ki, ne zamana dek sürecek?
Ömrümün baharını hazana çevirecek.
Dolmuş hayatım gamdan, ve sadece kederden
Yeter bıktım ben artık, bu elim sevmelerden.
Ama artık yetişir çektiğim bunca çile
Sen beni hiç bilmesen, beni görmesen bile
Şahit olsun tüm dünya, işte haykırıyorum
Sensizlikte buldum seni, ve öyle seviyorum.
Kol gezmekte etrafta, tek ölüm sessizliği
Zehirli bir ok gibi, tattım kimsesizliği....
Ses var bana sessizlik
Çevremdeki bu heyula nedir?
Herkes seviniyor da
Bir ben mi boynu bükük?
Nedir bu durgunluğum
Neye bu kadar hüzün
Söylesene ey felek
Reva mıdır gördüğüm?
Gecemin sessizliğini yırtan huysuz köpek sesi,
Yalnızlıklar hayalet olmuş, ensemde nefesi.
Her varlığın varsa bir sığınacak köşesi,
Benim de tek sığınağım karanlıklar ülkesi.
Ne sızan bir ışık var, ne de bir ses çınlayan
Yalnız ben ve kalemim, dimdik ayakta kalan.
Beklerken sabaha dönmesini gecenin,
İsmin dudaklarımda, aklımda silüetin.
Her derde derman bulunur belki amma
Çaresi yoksa gerek karşılıksız sevmenin.
Her gece kalp otağım viraneye dönüşür
Altüst olmuş her taşa binbir baykuş üşüşür.
Fikirler saf saf olur birbiriyle savaşır
Kaybeden hep ümitlerim, bir köşeye sıvışır.
İçimde, karanlık, dipsiz kuyular açar
Herbirinden volkanlar, sımsıcak lavlar akar
Eriyen hüzünlerim kristalden damlalar
Olur da, sessiz sessiz, kirpiklerimden kayar.
Son demlerini yaşıyor, sığınağım gece
Artık güneş göründü, çözüldü tüm bilmece
Sayıklarken leblerim ismini hece hece,
Mahzun göz kapaklarım, kapanıyor hafifce.